TOUR DE FORCE
Een vriend van me, een basketter nota bene, had me opgebeld om zijn wagen om te bouwen tot bezemwagen en Rodania-gewijs af te zakken naar Ninove. De heroïsche edities van de Ronde die ik in het verleden had gevolgd vanuit m’n luie zetel doemden op en de gedachte deel uit te maken van de legende sprak me ten zeerste aan. Zo geschiedde dat ik met bevende stem m’n deelname aan de voetbalwedstrijd Lokomotiv Leuven- Cassablanca Boys Tienen afblies.

In Ninove had de wedstrijdleiding snel in de smiezen dat onze bezemwagen niet van het officiële soort was en werden we dus vriendelijk aangemaand ergens anders de clown uit te hangen. Geraardsbergen leek ons een zeer geschikte plaats, de Muur zou door ons beklommen worden op nooit geziene wijze. Nu moet je weten dat ik me zeer degelijk had voorbereid op dit evenement, zo was ik uitgerust met een kleine transistorradio. Van de wielerkoersen die ik had meegemaakt was dit toch hét kennersattribuut én m’n wachtwoord om opgenomen te worden in de wielergemeenschap.

De markt van Geraardsbergen baadde in een onweerslucht opgefleurd met een braderijgeurtje, de antenne van m’n radio piekte boven de massa uit, speurend naar een wielersatelliet. Na een poos besef ik hoe eenzaam m’n antenne wel was, nergens een soortgenoot te bespeuren, ik informeerde even bij een passant of het parkoers van de Ronde misschien was gewijzigd.

Nee, dit was wel degelijk de hoogdag van de Vlaamse wielersport, en toch geen antenne te zien. Had het te maken met het reuze videoscherm en de mastodonten van boxen? Was de ontvangsttoren rond Geraardsbergen getroffen door een overvliegende deltavlieger of was er angst voor bomaanslagen en werden transistorradio’s gedeponeerd bij de veiligheidsdiensten van de Ronde (de mijne was inderdaad wel een érg klein exemplaar)?

Niets van dit alles. Het alom gevreesde ‘oortje’ was de oorzaak van deze Transistor Teloorgang. Senioren, pubers en middenstanders propten hun oor vakkundig vol met een minuscuul oortje dat hen privé voorzag van een surround-wielerkoers-experience. De individualisering had zich doorgezet tot één van de laatste bastions van volksvermaak en m’n hart bloedde dan ook bij het aanzien van zoveel egotripperij.

Ik bleef hardnekkig m’n radiootje in de lucht steken, vastbesloten de niet-met-oortjes-uitgedoste-medemens te voorzien van de info waar ze recht op hadden. Ik wrong me door de massa heen naar een bevoorrechte plaats aan de dranghekken alwaar ik de passage der wielergoden zou kunnen aanschouwen. De volumeknop stond volledig over de rooie en de minuscule speaker werd alzo zwaar gepijnigd. Toen gebeurde het.

De Zwette van Brakel ofte Peter van Peteghem klom naar me toe in een achtervolgende groep. Net op het moment der passage zei de commentator ijskoud: - Dit is Van Peteghems dag niet -. De Zwette brak, en in zijn oortje schreeuwde de ploegleider: - Alles geven Peet godverdomme. - Het haalde niets uit, hij had het net over de radio gehoord, het was z’n dag niet en dan kan je je maar beter sparen voor Parijs-Roubaix. Volgende keer ga ik voetballen en dan is het weer jouw Ronde, Peet.

Mozz