Eind augustus 1974 trokken de smaakmakende zeezenders de stekker wettelijk noodgedwongen uit. Zestien jaar lang waren ze steevast een doorn in het oog van openbare omroepen en uiteindelijk door de arm der wet de mond gesnoerd.

Een eerste nederlaag zeer zeker. Want weinig mederwerkers van weleer mochten aan de slag in het actuele arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Zowel de Reyers- als de Medialaan waren niet gastvrij voor het bewezen Noordzee-talent. De toenmalige visie op het product radio werd bijeengehouden door politieke chantage. Monopolie, het alleenrecht, het laatste woord in alles wat in de vrije weg lag naar succes. Tien jaar na Abba deed de Wetstraat een beperkte - weliswaar legale - ‘geste’ naar de wederom populaire vrije radio-initiatieven. Alle communautaire rondes werden gewikt, gewogen en zachtjes - lees voorzichtig - in een wettelijk kader ondergebracht. Een tweede kaakslag zeer zeker. Maar een uppercut kondigde zich bijna vanzelfsprekend aan.

Gedreven door de koopmanskracht met dusdanige dito activa/passiva en veeleer gedwongen door het succes uit Vilvoorde-city (of all places !) werd Reyers wakker voor een 40 jaar te late Pasen-opruimbeurt. Donna was en werd een feit, gemarketeerd en bij wet uitgevoerd door een V.U.M-mediadirivaat, de V.A.R. (Vlaamse Audiovisuele Regie). Derde keer is scheepsrecht dacht men stoer. Neen dus, way to come …

De vrije, legale lokale boys and girls voelden financiële nattigheid in hun broek en gooiden hun kapitaal en de mankracht in een ‘Rad (voor de ogen) van Fortuin’. Ketenradio was nog niet goed geboren en reeds veroordeeld dement. ‘Wat niet baat, niet schaad,’ zei men euforisch in de jaren ’90. Om te blufpokeren heb je steeds vier klaverjassers nodig en die melden zich snel al aan bij de ambtswoning te Brussel.

De regeringen hebben toen alle splijtstof onder de mat geveegd onder de commerciële  -so called- economische/culturele druk. Dan maar een sanerende gezonde herverkaveling van de omroepband. En zoals het opvoedkundig past : eerst met een babyfoon daarna met megafoon. Q-Music en 4FM stonden na van veel foute (w)vijven en zessen ingeschreven in het bevolkingsregister der media. Maar een Harlem Globe Trotters Worldteam kan best scoren met vijf keystroke-players dacht huidig paars. ('Langs de kant is er nooit midden in en dat scheelt  ook met cijfers in de gewaande, gemanipuleerde media-statestiek,' volgens goeroe Slangen, notoir aftands/pedant media-herrieschopper en ex-presentator bij een ex-lokaal Hasselt FM-station).

Dan maar de botte bijl bovenhalen, verroest weliswaar maar niet versleten, voor het betere sloopwerk. Gesaneerd, oordeelkundig en tegen het gemene af. Recyclage volgens het ondertekende en naar anlogie met het vermaarde Kyoto-milieuakkoord van toen Die van volley-wereldteam Maaseik kunnen zelfs nooit winnen tegen deze zes ‘brothers in crime’, nl. het BIPT, SABAM, VCM, Raad Van State, Vlaams versus Waals Parlement.

Eind mei is het Pinksteren, een hoogdag, vrije dag en dito blue monday. Zal deze laatste eerder groen gekleurd worden dan blauw of neemt de toekomst een rode-tongen wending ?

Onze hoogbejaarde telefoniste en haar stokoude Alzheilmer redactiekanarie Arend zagen dit lief en meer leed met argus-ogen en oren toe met hun antieke zevenmijlslaarzen …

Wanneer eens lucky seven vrienden ? Het is reeds bewezen. Nietwaar Rudy !

Starten we – om het steeds gedwongen geleden leed uit de archieven te wissen – in de zomer 2005 ? Waarom niet, politiek Vlaanderen reikt ons de hand om dit met grote luister te vieren !

 Way to go en dat zal niet van de poes zijn na de jarenlange, wederzijdse, grondwettelijk georganiseerde media-gijzeling. Let’s kick off !

De Wakkere Radioman