Het oogde aanvankelijk nochtans allemaal heel mooi. Vlaanderen en het nieuwe frequentieplan. Leefbare stations aan de lopende band waarbij zowat iedereen tussen Oostende, Brussel en Voeren een plaats onder de zon zou krijgen. Democratie ten voeten uit, een politiek correct gelijke kansen beleid. Kwam de Flower Powertijd terug?

Love, peace and good music for everyone on earth! Alleen het idee al zette aan tot vreugdedromen. Lukte de eens zo gedegen sfeer van rozengeur en maneschijn een revival? Alles komt immers terug? Helaas niet alleen wat goed en degelijk oogt, is rijp voor een revival. De Vlaamse radiorealiteit lijdt alweer aan allerlei syndromen waarvoor termen zijn bedacht die in dikke medische encyclopedieën staan. Wie sinds de Vlaamse Big Bang, de FM-band afschuimt, een Aalsterse uitzondering buiten beschouwing gelaten, ontwaart een patiënt die reutelt, rochelt, hoest, hijgt of zelfs overleden is. Alsof een virus massaal heeft toegeslagen. Die dingen uit Irak moeten toch ergens gebleven zijn?

Opvallend is dat alleen de zwakste patiënten zijn opgeruimd. De Calimero's van het Vlaamse radiolandschap bleken niet bestand. Niet ingeënt? Pilletjes niet geslikt? Bij de verkeerde dokter aangeklopt? Natuurlijk klonk het kleine grut niet altijd zoals het zou moeten zijn. Zeggen zij die het pretenderen te weten. Maar ze waren wel charmant, aardig, leuk, lief, soms hartverwarmend. En toen plotseling was het voorbij.

Vlaanderen kreeg in de plaats meer van hetzelfde... EQ-loze radio. De geallieerden uit Elsene, Vilvoorde, Ganshoren en Neder-over-Heembeek hebben Calimero platgewalst. Het komt ooit in de geschiedenisboekje te staan. Of we daar trots op moeten zijn, is een retorische vraag. 

Don Cupido