Of die wereldsterren vorig jaar in het kerststalletje in Engeland. Die ochtend verwachtte de Hard Wakkere Vlaming nogmaals een bericht van de zoveelste verbrande Deense vlag somewhere in the world. De Hard Horende radiopioniers schrokken nogal toen daar de zoveelste opgebrande radiolegende stond. Sylvain zal nooit meer van zijn Tack maken. Hij deed dat al in stilte de laatste jaren, nu houdt hij eeuwig zijn wafel.

Het Laatste Nieuws uit de radiowereld sloeg in als een bom. Tijdsgenoten van toen voelden de drang om de heroïsche (r)evolutie van Sylvain Tack in de zeventiger jaren nog eens op te diepen. Die woorden klinken waarschijnlijk als een metafoor voor velen in de huidige radiotijd. Hoe goed bedoeld ook, het zijn nieuwe sneden in een oude radiowonde.

De meeste van de BV’s die hun mening over zijn heengaan in de media mochten geven staan er vandaag nog. Sylvain werd ge-Tack-eld. Door het mediabeleid, door profiteurs én door zichzelf. Schwalbe! Velen wilden wel de slagroom, niet de ondernemende wafel. De ‘zwaluw’ werd uiteindelijk een dode mus.

Sylvain Tack stierf als een clochard. Een gebroken en bankroete pionier. Het is dan maar de vraag of de Vlaamse radiowereld daar zo fier moet op zijn. Had ‘Silvio’ Tack destijds wél de nodige radiovergunningen gekregen dan had zijn privé-leven er achteraf waarschijnlijk ook minder belabberd uitgezien.

‘De vader van de liberalisering van ons omroepbestel’ zei Mike Verdrengh in De Morgen. En ook: ‘De voorloper van de latere vrije radio’s of stations als Q-Music en 4FM’. Hij is er vet mee geworden. Voor het mediabeleid was hij een piraat.

Dat zal hij blijven. De radioheld van toen kreeg geen standbeeld van het beleid, hij zal dat ook nooit krijgen. Rebel without a cause. Na de revolutie nemen de pseudo-helden het over. VTM verwisselde de legende zelfs met die andere pionier, Adriaan Van Landschoot. Metafoor.

Godzijdank meldde het Nieuwsblad dat Sylvain postuum toch nog zal worden gehuldigd. Over de doden niets dan goeds. Al zal daar waarschijnlijk geen regeringsafvaardiging zijn, hopelijk zelfs niet. Ze moeten zich nu geen goed geweten komen kopen met een naamkaartje op een uitvaart.

‘Steekpenningen!’ riep iemand. Vielen daar weer politieke koppen? Of die van ambtenaren? Het bleek niet om een foute communicatie te gaan, ook niet om een omgekocht gebouw. Amerikaanse radiostations zouden steekpenningen krijgen van platenmaatschappijen. Ach zo?

George ‘Double You’ Bush moet bij zoveel onheil uit zijn presidentsstoel zijn gevallen. ‘Die ritselcultuur komt bij ons niet voor’ zei Jan Hautekiet in De Morgen. Hij werd nooit benaderd om in ruil voor ‘enig materieel voordeel’ aan iemand zendtijd te besteden. Jan zal wel bedoeld hebben ‘nooit toegegeven’ zeker?

Op dat ogenblik doken de communautair betwiste radiofrequenties weer op. De Hard Wakkere Vlaming zal zich nog wel herinneren dat die destijds het resultaat waren van een afvalkoers. Plots verdwenen ze dankzij een overijverige Super Mario. Daar zijn ze nu weer! Halleluja?

Super Mario is ook al lang weg. Moderne managers moven sneller dan de problemen over hun beslissingen. Zeker in grote bedrijven. Drie jaar eenzelfde positie, niét langer. Zou de politiek dit soort carrièrehoer ook al hebben ontdekt?

De kat van de frequenties keerde terug. Ze hing niet alleen de bel aan van Geert Pourquoi, méér nog van de 146 betrokken omroepen. Le Chat! ‘Ze valt niét meer op haar pootjes’ meende Joëlle Milquet. De kwaliteit van de RTBF zakt volgens haar teveel in het marktaandeel.

Sylvain Tack zou hierover wel een andere mening hebben gehad. Hij kreeg de kans niet. Toch geen echte kans. ‘Ik wil je iets vertellen’ zei iemand. Verwarde VTM weer het radiobeeld? Neen. 

Het was de stem van Radio Centraal. De omroep stuurde een open brief naar de mediaminister. Ongewassen. Suzy houdt haar wafel niet altijd. Terecht. Evolutie begint bij revolutie.

Toen kwamen er weer te verwachten berichten. Het kinderboek van de cartoonrel verkoopt als hel! Sneetje smeurebreud? Reclame! Rockbompa’s gecensureerd tijdens de Super Bowl. The Rolling Stones zullen daar wakker van liggen, hun carrière is met schandalen opgebouwd!

‘De Maffe Missie’ zei Q-Music. D&O laten een vrouwelijke luisteraar wereldwijd opdrachten uitvoeren. Heeft de landelijke radio last van het Bush-syndroom? Of is radio nu ook al Adventure Affair? De avonturier versus de regulaire bezoeker van het Vakantiesalon?

Die avonturier blijkt volgens insiders uit de reissector vandaag een 45-plusser te zijn. De Q-problemsolver ‘slechts’ 20. Niet maf genoeg dus voor de moderne trend in reizen met een rugzak. Maffe Missie? Dummie!

‘Hier is de Miss zélf!’ zei een persbericht van FM Limburg. La Cynthia promoveert van voormalige Miss Belgian Beauty naar regionale sportmadam. United Telecom-madam! Zou de provinciale omroep de openstaande frequenties eindelijk willen opstarten met inkomsten van SMS-jes? Missed you?  Miss!

‘Voedselagentschap onderzoekt fraude met tong’ schreef een titel in een krant. Had de Miss een verkeerde tongkus gegeven? Het eeuwige hartje van Valentijn buitenspel gezet?

Het overspel was nooit zo erg als die vrijdag de tiende februari. ‘Take my love!’. Was dit de juiste boodschap voor Valentijnsdag? Wat heb je ons aangedaan Peter Van de Veire? Eén keer een stuk van Jimmy Frey’s Saragossa spelen, tot daar toe. Maar elke dag Good Shape? ‘Take my nerves!’

Sylvain Tack zag het ook. ‘Ik ben verliefd op jou’ dacht hij over de Vlaamse radiowereld. ‘Break your love’ dachten het mediabeleid én de profiteurs in zijn omgeving. Sylvain voelde zich niét meer in ‘good shape’, en hij ging heen. Bedankt Sylvain. Thuis heb je een standbeeld. Een klein, maar een groot.

Een stil. Het heeft verdriet omdat Sylvain nooit meer van zijn Tack zal maken. Het heeft nog méér verdriet omdat de huidige Tack-makers slechts een schaduw van hem zijn. Evenzeer een schaduw zoals de wafelkoning van zichzelf werd. Een schim die doodging. Nul FM.

Hugo van Vlaenderen