zaterdag
19 april 2014
RadioVisie.eu > Media XL > Radiovisie sprak met Ans Pieters
Radiovisie sprak met Ans Pieters
zondag 6 augustus 2006
Eén van de opmerkelijkste kandidaten in de Miss Belgian Beauty-lichting van dit jaar is de Antwerpse Ans Pieters. Na 11 jaar competitie-zwemmen waagt ze nu haar kans bij één van de zwaarste Miss-verkiezingen van het land. Ik ontmoet Ans in haar thuishaven Antwerpen. Voor mij zit een authentieke flapuit met een peperkoeken hartje. “Ik zet mij tijdens mijn campagne in voor Progeria. Een tijdje geleden ontmoette ik Michiel. De meeste mensen zullen hem wel kennen van verschillende televisiereportages. Op een gegeven moment kwam hij mij bedanken voor de steun. Toen kreeg ik echt een krop in mijn keel. Stiekem moest ik echt wel een traantje wegpinken.”

Het relaas van een drie uur en half durend gesprek met een jongedame, die één brok persoonlijkheid illustreert. “Vele mensen noemen mij de rebel van de groep. Ik snap dit helemaal niet. Ik ben iemand, die zich aan de regels houdt. Wanneer het bij de Gouden 12 “Arrividerci Ans” zou zijn, leg ik me daar perfect bij neer. Ik ga er vanuit dat de beste twaalf zich plaatsen voor de finale. Het zou natuurlijk leuk zijn dat ik mee mag naar het Casino in Knokke. Winnen zou fantastisch zijn. Toch ben ik fair genoeg om de uiteindelijk winnares van harte te feliciteren.”

Hoe voelt het om met het lint van Miss Belgian Beauty-finaliste rond te lopen?
In het begin was het eventjes wennen. Toch vind ik het een hele eer, dat ik bij de twintig uitverkorenen zat. Op een acte de présence heeft dit lint nog altijd een zekere aantrekkingskracht naar de mensen toe. Wanneer je ergens binnenkomt, merk ik gewoon op dat éénieders blik in minder dan een luttele seconde op mij gericht staat. Zonder dat je het zelf beseft, sta je dan in het middelpunt van de belangstelling. In het begin van de campagne had ik het daar zelfs knap lastig mee. Het voelt nogal snel als een vleeskeuring aan. Naar verloop van tijd, leer je hiermee wel leven.

Waarom schreef jij jezelf in?
Ik ben met iemand met een super impulsief karakter. Het meest bizarre van heel dit verhaal is dat ik me vorig jaar ook had ingeschreven. Bij de uiteindelijke selectierondes heb ik echter mijn kat gestuurd. Ik was van oordeel dat ik er nog niet klaar voor was. Mijn belangrijkste streefdoel tijdens de allereerste selectierondes was het me niet belachelijk maken bij de jury-vragen. Ik had bij de eerste dag zelfs het idee dat we ons alleen dertig seconden moesten voorstellen. De vragen waren pas voorzien voor ronde twee, aldus mijn persoonlijke visie. Mijn idee werd echter onmiddellijk de grond ingeboord toen Ignace zijn speech deed. Hij vertelde dat na de dertig seconden voorstelling er volop vragen op ons werden afgevuurd. Ik viel toen bijna letterlijk van mijn stoel. Op het moment dat ik dit wist, ben ik als een bezetene naar de receptie gehold om de krant te halen. Voor die vragen had ik enorm veel zenuwen om binnen te gaan. Hoedanook sla je een modderfiguur als je op bepaalde actualiteitsvragen geen degelijk antwoord weet. Met een camera op je neus, bestaat het risico altijd dat de mensen thuis je vrij snel een domme koe vinden.

Wat heb je toe nu toe geleerd?
In het aspect spreken werd ik een pak zelfzekerder. Over je uiterlijk daarentegen, zakt je zelfzekerheid zienderogen. Je bent constant omgeven door mooie en knappe meisjes. Als finaliste sta je ook een pak meer open voor kritiek. Mensen geven ongezouten hun mening op jouw deelname. Toch hebben die voorbije maanden me serieus gesterkt. Vroeger durfde ik amper een telefoontje te doen naar een sponsor. Nu kan ik bijna niet zonder mijn GSM. Ik durf me ook sneller te verweren. Vroeger was ik een bijzonder goedgelovig meisje, die altijd het allerbeste zag in alle mensen. Ik ontdekte dat er ook mensen bestaan met minder goede bedoelingen.

Er staat hier veel op het spel …
(knikt instemmend ja). Toch ben ik er van overtuigd dat de beste het spel wint. Het zou natuurlijk leuk zijn, wanneer ik het zou zijn. Maar toch .. Ik ben fair genoeg om de winnares als allereerste te gaan feliciteren.

Zo soft, Ans … Je deed 11 jaar aan competitiezwemmen.
Het competitiebeest-gehalte moet dan toch in jou zitten. Vroeger was dit niet zo. Wanneer ik toen een wedstrijd verloor, zat het er bovenarms op (lacht). Ik heb ook leren relativeren met de jaren. We zijn met twintig mooie meisjes in deze wedstrijd. Uiteindelijk is de kans op een overwinning voor iedereen vijf procent. Mijn flapuitgehalte kan zowel voor als tegen mij werken. Ik ben gewoon mezelf.

Vorig jaar zat Dascha Vale in deze wedstrijd. Is er een vergelijking tussen jullie beiden?
Soms geven ze mij het etiket van de ‘rebel’ van de groep. Ik snap dat gewoon niet. Ik ben een flapuit, maar ik ben geen rebel. Een tijdje geleden zag ik Dascha op een feestje. Zij vertelde toen dat wanneer Ignace zei dat ze naar rechts moesten gaan, ze automatisch naar links ging. Dat doe ik niet. Ik volg de regels wel.

Wat is jouw ambitie?
Ik wil gewoon een leuke tijd beleven en de persoon Ans verder ontwikkelen. Zo wil ik heel hard aan mijn elegantie werken. Onlangs kreeg ik te horen dat ik niet al te elegant overkwam. Ach… Ik hoop gewoon dat ik veel nieuwe contacten mag leggen. Je weet het nooit dat ergens een deurtje kan opengaan. Ergens streef ik er naar om unieke dingen mee te maken. Het is toch mooi dat ik later tegen mijn kleinkinderen kan zeggen: “Mannekens, ons bomma heeft ooit nog deelgenomen aan Miss Belgian Beauty”! Qua spreken in het openbaar, groei je automatisch. Tijdens de kusttoernee krijg je hierin een ware snelcursus. Acht dagen spreken voor een kustpubliek aan zee, is niet te onderschatten. Toch schrikt me dit niet af. In mijn klasje moet ik ook spreken voor een groep kinderen.

Daar sta je voor een groep jonge kinderen. Hier sta je voor een groep mannen. Zijn mannen dan niet de grootste kinderen, die er zijn?
Ik heb meer zenuwen om mijn speech in onze groep voor te brengen dan voor een publiek. Dat is op school ook zo. Wanneer ik in mijn eigen klas iets moet voorbrengen, heb ik automatisch meer zenuwen dan wanneer ik voor een klas vol kinderen sta. 

Voel jij nu veel druk op schouders?
Je moet aan 101 dingen tegelijkertijd denken. Dat is op zich niet zo evident. Zeker niet voor iemand, die chaotisch is ingesteld. In je internetvragenlijst stond dat je problemen had met een degelijke planning. Ik ben echt een chaoot eerste klasse. Ik vergeet altijd wel iets. Toch besef ik dat ik hieraan serieus moet werken om de persoon Ans verder te ontwikkelen. Een agenda kopen bijvoorbeeld zou heel handig zijn. Nu zet ik alles in mijn GSM. Dat leidt ook wel tot hilarische situaties. Soms gaat dat alarm en schrik ik mij een bult, wanneer blijkt dat ik iets ben vergeten (lacht).

Jouw motto was dat je alle kansen die je krijgt, gewoon moet aannemen.
Als ik iets in mijn hoofd krijg, doe ik het gewoon. Het kan best zijn dat ik achteraf hier enorm veel spijt van krijg. Toch overheerst dan het gevoel dat ik het tenminste heb geprobeerd. Ik ben toch maar één keer jong. Als 65-jarige oma moet ik Miss Belgian Beauty helemaal niet meer proberen. Er gaan er maar 12 door naar de finale.

Zou je het spijtig vinden wanneer het dan “Arrividerci Ans” zou zijn?
(schiet in de lach). Natuurlijk is het jammer wanneer ik er dan niet bij zou zijn. Het zal ergens wel een beetje ‘pikken’. Wanneer de 12 besten in deze wedstrijd zich plaatsen, heb ik daar niet het minste problemen mee. Dan zal er effectief wel een reden bestaan dat ik moest vertrekken.

Je hebt wel een groot relativeringsvermogen.
Ik heb dat echt geleerd dankzij Miss Belgian Beauty. In het begin las ik oneindig veel internetcommentaren over mezelf. Dat was echt wel slikken. Toen was ik er bijna heilig van overtuigd dat ik zo’n periode van zeven maanden echt niet zou overleven. De kritiek was soms vlijmscherp. Ik wou ieders mening en ieders smaak weten. Nu ben ik van oordeel dat wanneer iemand niet naar mij kan kijken, hij of zij gerust zijn of haar hoofd naar de andere kant mag wenden. Ik ben ook de eerste om voor een open groepsgeest te pleiten. In onze groep hangen we goed samen. Zo heb ik nog maar weinig vijandigheid en competitiviteit gemerkt. Ik zal er ook altijd voor zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft in de groep. We zijn meer een bende vriendinnen dan concurrentes.

Je zit in een wedstrijd, Ans …
Ik besef dat het tegen mij kan keren. Dit is gewoon eigen aan mijn persoonlijkheid. Misschien heb ik wel het perfecte profiel van een bemiddelaar. Dat zou trouwens eigen zijn aan een kreeft. Onlangs was ik met Anne-Marie (finaliste Anne-Marie Ilie) de eigenschappen van een kreeft aan het opsommen. Volgens haar was een kreeft iemand die een bemiddelaar is, die vaak het deksel op haar neus krijgt.

Jij ook?
Ik heb echt wel een goede band met de meeste meisjes. Op zich vind ik dat wel tof. Het is toch fantastisch wanneer je met iedereen goed overweg komt. Misschien ben ik wel die grote mond met dat peperkoeken hartje. Maar is dat dan zo slecht? Ik kan alleen maar bevestigen dat ik een flapuit bent. Rad van tong zijn is eigen aan Antwerpenaren.

Is dan de Antwerpse A de ultieme nachtmerrie?
Ik heb hiervoor al serieus op m’n donder gekregen. Elke dag lees ik mijn speech aan mijn vriend voor. Geloof me vrij. Hij heeft dat al honderden keren mogen horen. Ik ben echt serieus aan het oefenen. Voor een groot publiek moet je ook mooi kunnen praten. In een gewoon gesprek vind ik het des te belangrijker dat je de klankkleur van je eigen streek behoudt. Het komt echt niet over wanneer je tegen je beste vrienden keurig en beschaafd Nederlands spreekt. Zeg nu zelf … Dan verliest een taal toch echt zijn charme.

Zou je hierna nog aan een Miss-verkiezing deelnemen?
Ik denk het niet. Dit is wel degelijk de allerzwaarste verkiezing. Er is geen gelijke op het gebied qua promotieactiviteiten.

Loop jij door het flapuit-gehalte niet het risico om de opvallendste figuur in de docusoap te worden?
Hiervoor werd ik al vaak gewaarschuwd. Ik blijf echter altijd mezelf. Nadat ik op de Rode Loper was, kreeg ik de reactie dat de mensen de echte Ans zagen. Ze konden mijn ‘stoten’ zo herkennen. Op zich is die herkenbaarheid wel leuk. Toch probeer ik mezelf op dat vlak ook serieus in te tomen. “Ans, be cool”, zeg ik nogal dikwijls tegen mezelf. Op het moment dat ik echter al mijn collegaatjes zie, wil ik alles aan hen vertellen. Dan heb ik soms niet in de gaten dat die cameramensen achter mij staan. Pas op, ik kom redelijk goed overweg met die cameraploeg. Toch heb ik hen al meer dan eens gewaarschuwd dat ze geen slechte beelden van mij moeten tonen (lacht).


Ans samen op de foto met haar meter Roxane (Foto: Jan Liekens)

Bedankt.

Website Ans Pieters: http://www.ans-pieters.be

 

Tekst: Bart Liekens
Foto: Jan Liekens
Bezoek onze nieuwe website!

Reageer op dit bericht

Naam: *

E-mailadres:
Reactie: *
captcha test Type de code over: *
Verzenden »

Reacties

Er zijn momenteel nog geen reacties op dit bericht...
  


© 2014 RadioVisie.eu | ontworpen, ontwikkeld en gehost door movemedia
Alle online geplaatst materiaal is ter beschikking gesteld van de copyrighthouder(s), of werd van openbare bronnen van het internet gehaald. Niet in alle gevallen is duidelijk of op teksten, foto's, logo's en/of illustraties copyright rust. Diegenen die menen recht te kunnen laten gelden, worden verzocht om contact op te nemen, waarna 'gewraakte' items per direct worden verwijderd, indien daarom wordt gevraagd. Onterecht geplaatste items kunnen nooit tot een financiële vergoeding leiden. Personen die artikelen of ingezonden stukken sturen ter publicatie behouden hun auteursrecht, maar verlenen door inzending onbeperkt toestemming het materiaal te publiceren en in alle uitgaven, in print of elektronisch en het op te slaan in (elektronische) databanken en andere bestanden. Details tot de aansprakelijkheid van RadioVisie.eu vindt u HIER.