Reeds voor hij in dienst trad, dienden drie op trouwen staande koppels klacht in omdat ze niet door ‘die zwarte’ wilden gehuwd worden. Toen hij een email ontving van de oma van de vorig jaar in Antwerpen vermoorde Luna gaf hij gevolg aan het verzoek van de vrouw: doorzetten en een duidelijk teken geven aan de buitenwereld. Spoedig barstte het idee uit zijn voegen, iets wat Wouter niet verwacht had en hem nerveus maakte. Maar hij zette door.

Van de 692 ingeschreven koppels daagden er ondanks het pokkenweer toch nog 623 op. Een der koppels was ondergetekende met zijn liefste. Jammer dat het programma een beetje werd uitgeregend, want nogal wat mensen en organisaties hadden moeite gedaan om het initiatief op te luisteren. De grootste belangstelling ging naar het podium, waar Axl Peleman en verschillende Afrikaanse groepen mooie liedjes zongen. Dimitri Leleu praatte de boel aan mekaar.

Inmiddels werd het druk op datzelfde podium. Zo druk dat allerlei cameramannen zich voor de artiesten opstelden, en zo slechts een kleine kier open lieten voor de gelukkigen die er loodrecht voor stonden. Net vooraleer Wouter zou aantreden kwam een Afrikaans gospelkoor uit Antwerpen van jetje geven. De leadzangeres had het verstand om vooraan op het podium te gaan staan, zodat iedereen kon zien dat deze puike zangeres ook heel knap is.

Daarna kwam burgemeester Freddy Willockx opdraven met in zijn zog het voltallige schepencollege. Tenminste, dat verklaarde hij toch, want ofschoon we nog geen twintig meter verder stonden was er niets anders te zien dan een muur van ruggen van cameramannen. We zullen Freddy maar op zijn woord geloven. En zo knap is hij echt niet dat we persé zijn gezicht wilden zien.

Vervolgens sloeg de vlam in de pan op de kille en grote markt, want Wouter trad aan! Ik hoorde iemand zeggen dat hij een wit kostuum droeg. Leuke vondst, dat zwart-wit contrast. In zijn gekende improvisatiestijl oreerde hij enkele volzinnen, met de al even gekende versprekingen.

Daarna kwam ‘le moment suprême’: Wouter vroeg de verkleumde koppels of ze wilden trouwen, en hij was zo goochem om er aan toe te voegen of die trouw ook door hem mocht voltrokken worden. De tweede ‘Ja!’ uit de massa klonk nog overtuigender dan de eerste. Een paar seconden later was iedereen (officieus) getrouwd of hertrouwd. Ook het tienerkoppeltje naast ons, dat elkaar reeds bijna tien dagen kende. Ja, het gaat tegenwoordig allemaal vlugger dan vroeger.

Tenslotte was er een massaknuffel en weerklonk de openingsdans die door een poll bij de koppels gekozen was, ‘Ik Hou van U’ van Noordkaap. Afsluitend was er een dessertbuffet, maar daar verzaakten we aan omdat we ondanks de hartverwarmende gebeurtenis - die me deed denken aan het al even uitgeregende 0110 concert in Gent - toch echt wel kou hadden. We zochten ons heil in een Oosterse horecagelegenheid. We zijn immers geen racisten, meneer!