Die werden, althans voor deze editie van Newscaster, linea recta verwezen naar de prullenbak wegens plots niet meer actueel, noch relevant. Enerzijds was er opnieuw te lang getalmd om het blad te drukken, anderzijds verstoorde de Nederlandse regering, aangespoord door minister van CRM (Cultuur, Recreatie en Media), Harry van Doorn, de inhoud.

Op 31 augustus 1974 waren Radio Veronica, Radio Noordzee Internationaal en Radio Atlantis gestopt met uitzenden omdat 's anderendaags de Nederlandse anti zeezenderwet van kracht ging. Enkel Radio Mi Amigo en zusterstation Radio Caroline waren in de lucht gebleven.

Net over Atlantis en RNI had de FRP een speciaal nummer voorbereid dat nu totaal achterhaald was. FRP wilde ook in de toekomst vooral veel over zeezenders gaan schrijven omdat dit in de modale pers te weinig gedaan werd. En als er dan toch eens iets verscheen, waren fouten nooit ver weg.

FRP dacht die lacune te kunnen opvullen, maar intussen was zoveel tijd verloren gegaan met het 'proberen' om een blad te maken dat, toen dit eindelijk leek te lukken, het onderwerp waarover men wilde schrijven, zo goed als verdwenen was. De handdoek in de ring gooien nog vooraleer men echt was begonnen, zou een afgang zijn. Te vermijden dus.

LEDENAANTAL BLIJFT STIJGEN

Bovendien bleven mensen zich aanmelden om lid te worden. Gek was dit eigenlijk niet, want het lidmaatschap was gratis. Het leverde voor de FRP geen financieel gewin op maar was wel belangrijk om een groot adressenbestand te verzamelen van allemaal mensen die 'fan van de zeezenders' waren.

Het onvoorstelbare, maar verhoopte, gebeurde. Net door het verdwijnen van drie kwart van de offshore radiovloot, voelden heel wat fans de drang om zich te gaan verenigen. Onder het motto 'samen sterk en dan kunnen we er misschien nog iets aan doen', groeide de belangstelling voor de FRP snel. Al snel zaten er 250 adressen in het bestand.

Newscaster 3 kwam eind september uit. Slechts.... twee pagina's dik. Maar vooral bedoeld om de leden een hart onder de riem te steken. 'Ja mensen, we zijn er nog en we zijn zelfs wat van plan!'. Opnieuw werd de hele oplage gerealiseerd op de fotokopieerapparaten van de firma's Barco uit Kuurne en Tyber uit Menen. In dat laatste bedrijf werkte de vader van Jean-Luc en die wilde ook best z'n steentje bijdragen.

Toch werd dit keer duidelijk dat men deze techniek en tactiek niet langer zou kunnen toepassen. Het werd bloedlink om zoveel kopieën te nemen... zonder te betalen. Beleefd vragen of het mocht en wel betalen was een optie, maar onze 'uitgevers' wilden vooral af van die eentonige fotokopieën. Het doel was nog steeds een echt blad, of iets wat dit zoveel mogelijk benaderde.

In Newscaster 3 werden nieuwe fotosets en programmabanden aangeboden. En wederom werden bestaande leden aangespoord andere geïnteresseerden te zoeken. Wie drie nieuwe mensen aanbracht, kreeg een surprise. Die bestond uit een setje stickers. Eentje van Radio Atlantis, eentje van Radio Mi Amigo en de bekende Camel sticker van Radio Noordzee Internationaal. Cadeaus die door Marc, Roland en Jean-Luc waren meegebracht van hun bezoekjes aan de betreffende stations.

Het onvermijdelijke was gebeurd, drie zeezenders waren in één klap verdwenen, maar het feit dat Radio Mi Amigo/Caroline nog wel uitzond en dat de drang om een blad uit te geven, na alle voorbereidingen, groter was dan ooit, liet de toekomst voor de FRP er toch nog goed uit zien. Tot het lot daar weer anders leek over te beslissen.

REDACTIE HERLEID TOT 1 MAN

Van het oorspronkelijke uitgeverskwartet bleef half september 1974 nog slechts één persoon over. Marc Gryson moest op zijn beurt voor een jaar naar het leger. Roland Bucket werd door Barco voor een opdracht naar het Midden Oosten gestuurd. Gerdy Decroix had eerder afgehaakt omdat hij het steeds drukker kreeg in de kapperszaak van zijn vader. Bovendien wilde hij vooral zelf radio maken, niet zozeer erover schrijven.

De FRP-redactie bestond plots nog uit één mannetje. Gelukkig hadden zich inmiddels enkele mensen die lid waren geworden aangemeld om mee te werken. Gedwongen en geholpen door de omstandigheden wijzigde het oorspronkelijk puur Zuid-West-Vlaamse initiatief naar een project met medewerkers uit heel Vlaanderen. Emiel Clarijs en Marc Menu uit Antwerpen kwamen erbij, Frank Durinckx uit Brabant vervoegde de rangen. Remi  Driessens uit Oost-Vlaanderen kwam de club versterken.

Bovendien was er nieuws te melden van het radiofront. De geruchtenmolen had het over een terugkeer van Rado Atlantis. Er was een verhaal over Radio Benelux en zelfs met Hilversum3 zou er wat aan de hand zijn! Kortom, Newscaster 4 moest eindelijk een 'echt' blad worden.

Wordt vervolgd