De jaren 70 waren bovenal creatief, zowel in literatuur als in muziek. Eerst vond men ‘disco’ weinig inhoud hebben maar uiteindelijk kreeg het genre erkenning en ging de wereld plat. De muziek haalde zijn invloeden uit funk, soul, pop en salsa.

De eerste disconummers werden in 1973 uitgebracht. De grootste hit zou wel eens “I feel love” kunnen zijn van de Amerikaanse Donna Summer. In elk geval wordt zij ‘de koningin van de disco’ genoemd. Nadien was het genre niet langer enkel de muziek van de discotheken, maar werd het een cultuur. Radiostations hadden hun discohitparades en gingen live vanuit danstenten.

De jaren 70 kenmerkten zich ook door de opkomst van de verzamelelpees. Je kocht voor een prikje een vinylschijf van K-Tel. De persingen waren technisch niet zo bijzonder maar dat nam je er gewoon bij. Op die verzamelplaten, als bij toeval, stonden ook steeds nummers van Vlaamse zangers of van Hollands talent.

De betere geluidstoestellen kwamen vooral uit Duitsland maar er was ook het Nederlandse Philips. Grundig, Dual en nog anderen pakten uit met begrippen als ‘Stereofonie’ en ‘High Fidelity (HiFi)’. De Japanners kwamen aanzetten met Akai en Sony.

Al snuffelend botste ik op plakboeken uit die wilde jaren 70. Als tiener wil je er bijhoren. Ik kocht dan ook magazines als Joepie met nieuws uit de showbizz en vooral met leuke posters om op de studentenkamer te hangen. Ik vond trouwens nog knipsels uit Hitorama, Popfoto, Popshop en Juke-box.

Ook de Nederlanders kwamen in Vlaanderen hun markten verruimen met ondermeer ‘Muziek Express’, een stevig tienerblad waar je al eens een blote borst in aantrof. Dat waren we in Vlaanderen niet gewoon!

De Vlaamse magazines presenteerden Paul Severs braafjes tussen twee babes-danseressen, mama Severs beantwoordde de fanbrieven aan de keukentafel. Zangeres “Marva” werd een Spaans appelsienenmerk. Overal verkrijgbaar!

(Foto: Thierry Missiaen)

CAROLINE: CLIVE, DE MENS ACHTER DE MICROFOON

Zaterdag 6 oktober. Om vier uur luister ik naar de come-back van Marc Jacobs op Radio Caroline. Hij is de derde in de rij presentatoren van de Nederlandstalige service. Ik word even stil want ik herinner me zijn vrolijke programma’s uit de jaren 70, toen vanaf de Noordzee, bij Radio Mi Amigo. Ik krijg een lichte schok als ik Jacobs er hoor invliegen.

Hij gebruikt op de achtergrond het geluid van het zeemeeuwen en legt onmiddellijk de link met 27 jaar geleden. Toen achter de platendraaiers op zee, nu volledig omringd door computers aan land.

In de twee uurtjes Jacobs is er ook aandacht voor oude jingles, wordt er teruggeblikt, is er ‘double Dutch’ en een erg mooi gemaakt ‘radioverhaal’. Een heroïsche story over het leven aan boord van het zendschip.

Het programma krijgt er een meerwaarde door, bovendien is het een erg originele manier om het verleden nog eens in de kijker (lees: op de radio) te brengen. Voortaan, om de drie weken op zaterdagnamiddag tussen 16.00 en 18.00 uur Cloggietime met Marc Jacobs, die het trouwens ook erg goed doet in het Engels.

Op zaterdagnamiddag is er ook Clive Garrard bij Caroline. De man is al een tijdje bezig. Een aantal jaren bracht hij elke zaterdag een marathonuitzending tussen 13.00 en 18.00 uur. Sinds een aantal weken is zijn programma ingekort om de ‘cloggies’ te laten aantreden.

Clive is een icoon. De man is niet meer zo jong maar heeft tonnen enthousiasme. Hij maakt al een kwarteeuw radio. Eén keer op dreef, stromen van overal ter wereld de emails binnen bij Caroline.

Live vanuit de studio’s in Kent heeft Clive dan ook aandacht voor elk verzoekje dat hij zo snel mogelijk in de uitzending stopt. Er luisteren heel wat Amerikanen, Ieren, Australiërs, Fransen… Via internet krijg je natuurlijk reacties van over de ganse aardbol.

Zijn stijl is rustig, warm, hij heeft tijd voor een woordje uitleg, niks hoeft perfect te zijn… Warempel, een mens van vlees en bloed achter de microfoon. Great ! De muziekkeuze is zeer uitéénlopend. Er is rock, sixties muziek, soul, rock ballads en nieuw werk. Meestal is er een centraal onderwerp.

“Vijf miljoen Britten hebben het land inmiddels verlaten en wonen in zuiderse oorden of in andere landen!” Deze uitspraak van Clive was ooit de aanzet van een mailexplosie. Hij liet het op zich afkomen. De meeste Britten die reageerden vanuit Frankrijk, Spanje of Griekenland meldden dat ze helemaal niets missen. Tenzij ‘Marks & Spencer’ maar ze krijgen er zoveel zon, olijven, wijn en warmte voor terug dat ze helemaal geen heimwee hebben.

Clive is ook te horen op dinsdagavond vanaf 22.00 uur (om beurt met Barry James) tijdens ‘The 60’s & 70’s request show’. Je kan je verzoek doormailen naar studio@radiocaroline.co.uk of naar clivegarrard@radiocaroline.co.uk

Uw reacties op deze column zijn uiteraard net zo welkom. Tot over veertien dagen.

Tot “groen licht”
Thierry Missiaen