Hier ga ik natuurlijk geen volledige column over lullen. Maar ik hanteer het principe: ‘Leer elkaar eerst wat kennen voor je intiemer wordt’. Er gaan hier namelijk ongezouten meningen worden gespuid die (hopelijk) gepeperd kunnen/moeten worden met jullie retoriek.

Van mijn geachte hoofdredacteur mocht ik over alles schrijven, als het maar met media te maken had. Wel, ik zou graag een boompje opzetten over Tokio Hotel. Radio draait ze, Televisie toont ze en Magazine beschrijft ze. Maar wie zijn die Duitse vogelverschrikkers?

Ik zag ze voor het eerst in de Joepie. Ik dacht nog, ‘Hmm, drie jongens en een meisje, als dat maar goed komt!’. Een maand later is Tokio Hotel de main act op de TMF Awards en deelt Frank Molnar aan de rij wachtende nog een paar meet&greets uit met die jonge snaken.

De details over deze wedstrijd bespaar ik u liever, maar de Deutsche mädchen die zich permitteerden de winkansen van enkele Vlaamse deernes te laten slinken, waren wel opvallend. Twee maand later wint Tokio Hotel op de European Music Awards in München de publieksprijs. Onder luid boegeroep. Van het publiek.

Op zo’n moment begin ik mij vragen te stellen. Geen waaromvraag, wel een retorische. Behalve dat ze ontelbaar veel antwoorden kan hebben, vind ik er zelf geen enkele correcte oplossing voor.

Daarom beste lezer, een retorische vraag; ‘Heb jij een antwoord?’ Ik zou ze graag willen horen. Of lezen for that matter. Ik vraag me af: ‘Waren we allemaal zo hyperbeïnvloedbaar?’

Ik vond de Spice Girls echt wel tof omdat… ik ze tof vond, niet omdat een kameraadje ze leuk vond. Maar ik ben dan ook mijn hele jeugd redelijk immuun geweest ten opzichte van peer pressure.

Hmm, daar gaat mijn retorische vraagstelling!

Spice
redactie@radiovisie.eu