GEMINI: WAS HET NU 1982, 83 OF 84?

De nachten brachten afwisselende nonstop-muziek voor wie werken moest. Fervente luisteraars waren bakkers en nachtarbeiders. Op zaterdagnacht werd een gaandeweg razend populair verzoekplatenprogramma uitgezonden met de Nederlander Dielis Bergen. Voor “Geef me de nacht” had hij er iedere week een trip vanuit Breda voor over.

Doordeweeks, vroeg in de morgen, kwam Jan Steen de studio binnengehold. Hij stopte alle grote muziekbanden van de afgelopen nachturen terug in de juiste dozen en startte de “Gemini’s Troefplaat”. Jan was de koning van de ochtend. De man werd erg populair omdat hij vrolijke radio bracht. De rode draad in al z’n uitzendingen, zijn “potje koffie” groeide uit tot een hype.

Z’n favoriete plaatje “Qui va garder ma crocodile cette été” werd grijsgedraaid en bijgevolg een lokale hit. Jan stond erg dicht bij ‘de man en vrouw uit de straat’ die zich graag lieten wekken met zijn aanstekelijke optimisme. Iedere keer weer, op het einde van z’n live programma, volgde een gesprek met Poll Van Gent… die z’n uitzending ‘Onderweg’, evenwel vooraf op band opnam.

Jan Steen converseerde bijgevolg met een bandopnemer maar geen luisteraar die het in de gaten had. Poll was vooral geliefd om z’n dinsdagavondshow “Zonder twijfel disco”. Toen het te kloppen muziekgenre. Bovendien was hij erg bekend als discotheekruiter in diverse dancings in Kuurne.

De horizontale programmering, met elke dag op hetzelfde uur dezelfde stem, creëerde een sterke band met de luisteraar. In de voormiddag werd dagelijks de ‘Muziekfabriek’ met Tom Bremer geopend. Hij sloop op kousenvoeten de ether binnen met muziek voor bedrijven, kalendertips en veel gouwe ouwe plaatjes. Er werd afwisselend gepresenteerd met Fredo Van Poort. Alweer een bekende naam uit het lokale discotheekwezen.

Om 11.00 uur klopte een niet onaardige jonkvrouw aan met ‘Het bagatelletje voor de noen’. Sahin was haar naam. Rudy De Bruyn, die eigenlijk het programma presenteerde, was met mooie Sahin komen aanzetten.

Hij zag er geen graten in om dagelijks vanuit Gent naar Kortrijk te stuiven om er de luisteraars een programma te presenteren met veel klassieke tinten, unieke interviews met mensen uit de bedrijfswereld en uiteraard met de inbreng van Sahin.

Het festival van Vlaanderen, Fabrimetal en gesprekken met de Kortrijkse burgemeester Tack, live van bij de Broeltorens passeerden de revue. Debruyn werd ook dé reporter van de Kortrijkse Kapucijnenstraat genoemd. Dit straatje was toen de ‘place to be’. Met tropische kroegen en bruisend amusement voor het jonge volkje. Bijnaam… het mirakelstraatje.

Sammy Parker was een andere vaste waarde. Hij leerde z’n collega’s de vinylsingle “Waterpolo da’s een sport waar je ’n echte man van wordt” kennen want hij moest alweer een spotje maken voor de komende match van ‘KZK Waterpolo’. Een kwarteeuw later is de man nog even enthousiast. Dat kon ik proefondervindelijk vaststellen toen ik hem recent, beroepshalve, op het autosalon tegen het vege lijf liep.

Voortaan hangt deze foto aan mijn kantoormuur met als opschrift “Thierry Missiaen meets Ronny Denys, zoals hij echt heet. Iedereen vraagt zich nu af welke belangrijke man ik ontmoette op de stand van Chevrolet.

Ronny was ooit de eerste deejay van de Leiestreek. In de jaren vijftig en zestig lokte hij duizenden jongelui naar zijn T-dansants in de Hallen (huidig KortrijkXpo). Elke zaterdag opnieuw moest hij dozijnen meisjes kussen…

Tussen de middag kon men bij Gemini genieten van veel nieuwe muziek uit de “Muziekboetiek” van Carlo Bram. De meest recente releases werden gedraaid want Carlo had in Wevelgem een eigen platenzaak. In 1983 maakte hij ook ‘De harde noot’, op woensdagavond. Stevige muziek voor studenten.

Het programmarooster gaat nu even opzij. Ik krijg warempel niet alles verteld in één keer. Een volgende keer meer. Ik kom tot de ontdekking dat mijn tien jaar bij Gemini niet gauw te bundelen en nog minder snel te vergeten zijn!

Tot groen licht !
Thierry Missiaen