DE KATERPLAAT 

Het moet in de zomer van 1979 zijn geweest. Ik was met een groep jongeren in Groot-Brittannië voor een taalbad maar we deden er ook stadsbezoeken. In Birmingham gingen we binnen in een typisch Britse platenzaak. Ik kocht er een exemplaar van ‘I don’t like Mondays’. Zonder kleurenhoesje, enkel met een wit jasje waarop ik zelf de naam krabbelde.

Waarschijnlijk had de platenfirma er duizenden extra moeten persen om aan de vraag te kunnen voldoen en was dit heel snel gegaan. ‘I don’t like Mondays’ verkocht als zoete broodjes, de wereld draaide dol van ‘The Boomtown Rats’ die, met deze compositie van Bob Geldof, weken op nummer 1 stonden.

We bezochten in Birmingham ook enkele radiostations. Als jonge knul besefte ik voor het eerst wat commerciële radio kon betekenen. In Vlaanderen kenden we toen enkel nog maar de zeezenders. Een paar jaar later zou ik zelf plaats nemen achter de microfoon van Radio Gemini waar toen vele tientallen vrijwillige medewerkers volstrekt belangeloos en voor niks aan de slag waren. Hun enthousiasme was niet te stuiten.

Het Kortrijkse Gemini is legendarisch te noemen. Het station bestaat niet meer en de naam is geschiedenis geworden. Bij het ontstaan van de ‘vrije radio’ in Vlaanderen, eind jaren 70, deed het station veel stof opwaaien. De vrije radio’s, die illegaal waren, gaven de toenmalige BRT het nakijken.

De openbare omroep moest uit zijn pijp komen en terugslaan. Daarvoor kopieerde men succesvolle concepten en stijlen uit de vrije radiowereld. De presentatiestijl, de snelle techniek met jingles, regionale programma’s (ontkoppeling per provincie), nachtprogramma’s en jongerenradio. Studio Brussel werd geboren.

“Groen Licht” was er elke werkdag bij Gemini, tussen vijf en zes, ’ s avonds. Ik draaide veel hitgevoelige muziek, hanteerde een speelse en grappige presentatie – veelal onvoorbereid – maakte gebruik van veel jingles en bracht items zoals ‘taxistop-info’, ‘het retroblok’, ‘de vreemde opname’ en op maandag…de katerplaat.

Dat was telkens weer een ander nummer dat ons met de neus op die vervelende eerste werkdag drukte. Een jingle knalde door de radio met daaraan vast een plaat uit de maandagkoffer. Zo herinner ik me “I’ll never drink again”, “No more Mondays after Sundays”, “Monday, Monday, can’t trust that day…” en… “I don’t like Mondays”… 

Tot 'groen licht'.
Thierry Missiaen