Je forceert jezelf om te presteren, waarna je lichaam in de tegenaanval gaat. Het begint met een zwaar hoofd, plots heb je geen zakdoek meer vrij om je te verlossen van je neusinhoud en als klap op de vuurpijl wordt ervoor gezorgd dat ook je oren een infectie opdoen. Met je lichaam valt niet te sollen, het lijf had dus gewonnen en bleef een week in bed.

Zo een weekje in bed liggen levert heel wat nieuwe kennis op inzake televisie-inhoud. Programma’s waar je anders nooit voor thuis bent of waar je doodgewoon geen interesse voor hebt, worden een hulpvaardig maatje om de tijd te verdrijven.

Niet alleen overdag, maar ook ’s avonds zorgde mijn trouwe compagnon voor vertier. Helaas kwam mijn gemaal plots thuis en was mijn zo trouwe compagnon in een tweestrijd verwikkeld. Maar een zieke verliest al snel wederom het pleit en de zapper bleef op één staan, De Slimste Mens meerbepaald.

Ik vind quizjes wel leuk, maar dan liever Trivial Pursuit of Boggle(iemand?). Televisie is bedoeld voor hersenloze activiteiten, ontspanning zeg maar in de letterlijke zin. Maar de hype haalde mij in. Dankzij diezelfde gemaal begon ik uit eigen beweging Erik’s quizje te volgen tot donderdagavond de grote finale.

Ik vond de uitslag niet mooi. Een paar dagen eerder nog lieten ze een andere Bekende Vlaming met één seconde uit gaan, terwijl hij zonder aarzelen zijn antwoord gaf. Nu liet Woestijnvis één seconde omtoveren in anderhalve seconde, zodat niet Bart De Wever, maar Freek Braeckman het spelletje won.

Iedereen sprak van tactiek, maar daarvan is hier hoegenaamd geen sprake. Freek rekende op de goodwill van de programmamakers en Bart liet het gedijen. Wat kan je anders doen als politicus voor de ogen van anderhalf miljoen kiezers?

PS. 
Tip voor de programmamakers: laat volgend seizoen Rik Torfs plaatsnemen in het publiek, zijn geforceerde intermezzo’s zijn geen meerwaarde, integendeel.