De kijker reageerde zeer warm op deze nieuwe Vlaamse serie, waarin een hommage werd gebracht aan de kleine man die op zijn eigen –soms ludieke- manier de oorlogsjaren overleefde. De kijker liet zich ook charmeren door de lach en de traan, die scenarist Walter Van De Velde doorheen alle afleveringen had verweven. In de huiskamer smaakte het tragikomische ‘Lili en Marleen’ duidelijk naar meer. Veel meer.

Gelukkig waren ook producent René Vlaeyen en de acteurs al tijdens het maken van het eerste seizoen van de personages gaan houden en waren de diverse verhaallijnen niet afgerond. Niets stond dan ook een vervolg van deze tranche de vie in de weg. De rest is geschiedenis. ‘Lili en Marleen’ liet ons een prachtige reis doorheen de tijd maken, van de woelige oorlogsjaren tot de swingende jaren ’60.

Maar genoeg is genoeg. Omdat er voor de auteur en de acteurs nog een leven is na ‘Lili en Marleen’, zal de tiende reeks de laatste zijn. Maar er wordt in schoonheid en met verrassende romantische wendingen geëindigd.

SAPPIGE WOORDENGIDS

Samen met de reeks werd het taaltje aan de Koolkaai, een dialect dat bol staat van de sappige woorden en uitdrukkingen, populair in heel Vlaanderen. Bij jong en minder jong. Allicht is “den hapchard” (scheldwoord dat Ida gebruikt voor Rik) het meest bekende en het meest gebruikte. Maar er zijn nog tal van kleurrijke woorden en uitdrukkingen bijgebleven. Een kleine bloemlezing van het ‘Lili en Marleen’-jargon: vuil masjoeffel, pottentaat, bende krawaten, klodder van een dochter en een plakijzer.

DE LAATSTE REEKS

Het thema van dit tiende en afsluitende seizoen is het jaar 1968. Een erg woelig jaar: revolterende studenten, stakende arbeiders, protest tegen de oorlog in Vietnam, de moord op Martin Luther King, de Praagse Lente. Maar of de man in de straat en meer bepaald die van het “kantje” daar van wakker liggen?

Vanaf 6 december om 19.55 uur.