De bedoeling van deze belasting? De auteursrechthebbenden vergoeden voor de inkomsten die zij zouden verliezen door de kopieën die, al dan niet legaal, gemaakt worden van hun werken. Door die kopieën zouden zij immers minder originele werken verkopen, en die zijn de hoofdbron van hun inkomsten.

Het blijkt echter dat dergelijke taks op privé-kopieën in de hele EU bestaat, en overal op een andere manier geïnterpreteerd wordt. Zo zou je in ons land eigenlijk na aankoop van een fotokopiemachine een aangifte moeten doen bij Reprobel, en dus taksen moeten betalen, die heel verschillende zijn van datgene men in andere landen betaalt.

De aankoop van een MP3 player in Spanje zou je 3,15 euro kosten aan verborgen taks, maar liefst 25 euro in Frankrijk. Een multifunctie printer zou in ons land 178,84 euro kunnen kosten, maar in Duitsland slechts 12 euro. En in sommige landen wordt er helemaal geen belasting toegepast.

Waarom die verwarring? Omdat de definitie van "privé kopie" varieert van land tot land. En er is de laatste jaren ook erg veel veranderd. Regels die in de jaren 70 duidelijk waren, zijn nu, in het digitale tijdperk, volkomen verouderd.

Elke computer kan immers kopieën bevatten, en zowat elk toestel kan als een computer beschouwd worden - inbegrepen externe harde schijven, multifunctie computers, MP3 players, smartphones enz. Bij welk toestel moet de heffing toegepast worden, en bij welk niet? Tijd dus voor wat bezinning over dit onderwerp.

De EU riep mensen bijeen uit de wereld van de multimedia, de hardware, en de auteursrechten, in de hoop tot duidelijkere afspraken te komen. Een maat voor niets, want het bleek dat het water gewoon te diep was: de conferentie werd zonder besluiten beëindigd.

En dus zal het systeem waarbij je exact hetzelfde voorwerp (een multifunctie printer bijvoorbeeld) in verschillende landen aan een verschillende prijs kan kopen blijven bestaan, juist omwille van die heffing. Van Europese eenheid gesproken... 

Bericht: NeTTies