Ik moet een jaar of zeven geweest zijn, mijn vader correspondeerde in het Esperanto met een Colombiaan in een Belgische gevangenis. Voor mijn verjaardag had die man een verzoekje ingestuurd naar Vragen staat vrij met Lutgart Simoens. Vol spanning zaten we met het hele gezin voor de radio te wachten tot het aangevraagde nummer kwam. Mijn naam op de radio was zo een magisch moment …

Wie is je grote radiovoorbeeld en waarom?

Dat zijn ofwel Nederlanders; Jeroen Van Inkel, Erik de Zwart, Jens Timmermans… Ofwel Belgische Peters… Peter Van Dam, de Belga live man met de stem zo zwaar als een overladen tientonner die in de jaren '80 immens populair was. De voormalige RTT-telefooncentrale van Mortsel is ooit gecrasht tijdens één van zijn uitzendingen. Later zou Peter de eerste diepe voice-over stem worden van VTM…

Peter Hoogland, de radiogoeroe die me heel wat knepen leerde bij Radio Fantastiek in Vilvoorde waar ik drie jaar fulltime radio maakte in de zotste werkomgeving ooit. Het was een zender die zich vooral richtte op de Brusselse Vlamingen en met veel succes. De kracht van Peter was dat hij jonge mensen de kans gaf om met vallen en opstaan een eigen weg te vinden in het radiolandschap. Radio Fantastiek werd na mijn vertrek Topradio en Peter beleefde zijn hoog(land)dagen met zijn programma Het land van Hoogland.

En meer recent, Peter Van de Veire, erg ad rem, origineel maar vooral een radiobeest in hart en bijnieren. Peter is volgens mij een vrouw want hoe die meerdere dingen tegelijkertijd kan vind ik verbazend. Het knappe is dat het op het einde ook nog allemaal klopt. Verder is Peter gewoon een fijne vent om mee te werken, als hij niet begint te zingen op de redactie.

Waar heb je het radiovak zelf geleerd?

Ik ben een echte lokale radiojongen, op vijftienjarige leeftijd begonnen bij de lokale radio in de buurt, in een tuinhuisje aan het meer van Keerbergen. Daarna via verschillende grotere lokale radio’s bij MNM beland.

Wat was je meest gênante radio-ervaring?

Zo heb ik er wel enkele. Het vergeten dichtzetten van de microfoon heeft elke radiomaker al wel eens rode kaken bezorgd. Maar mijn meest gênante radiomoment moet ik gaan zoeken in de MNM-studio. Tijdens de uitzending van de Ultratop 50 kreeg ik telefoon van het Koninklijk Paleis: de prins wilde me spreken over muziek...

Omdat ik ervan overtuigd was dat de collega’s van Studio Brussel me voor de gek wilden houden speelde ik gewoon het zotteke terug. Gaandeweg tijdens het gesprek begon ik echter te twijfelen of dit nu echt wel een mopje was. Na wat opzoekwerk bleek ik wel degelijk Prins Laurent aan de lijn gehad te hebben.

Met rode kaken heb ik hem teruggebeld om me te excuseren waarna we nog 45 minuten aan de telefoon hebben gehangen voor een fijne babbel over muziek...

Wat ontbreekt er volgens jou op het vlak van radio-opleiding?

Voor mij is radio maken nog altijd iets wat uit de buik komt, niet uit een cursus. Het verval van de lokale radio maakt het er voor beginnend talent niet makkelijker op om nog ergens te beginnen want tenslotte zijn het de vlieguren die je laten groeien als radiomaker.

Zoek een goed radiovoorbeeld waar je je kan aan spiegelen, dat je bij momenten kan imiteren met wat eigen inbreng tot je je eigen sound gevonden hebt: zo zie ik een radio-opleiding. Dat is ook wat de formule van workshops is: samen met andere, meer ervaren radiomakers je eigen ding doen.

Hoe zie jij radio over tien jaar?

Ik zal eens in mijn iPhone kijken want binnen tien jaar zal alles daarin zitten maar de stem van de dj die zal altijd blijven. Radio is ook een stukje 'niet alleen zijn': iemand horen, jezelf herkennen of net niet herkennen in dingen die verteld worden. Radio is een blijvertje. Amen!

Interview: REC Radiocentrum