Van origine was het een creatie van Wim de Mooij van Wieringen, die werkte voor de Maarten Toonder Studio’s. Simpelman werd voor het eerst gepubliceerd in Tom Poes in 1947, maar beleefde zijn hoogtijdagen in de periode 1962 tot en met 1968, toen het verscheen in de eerder genoemde krant.

Cartoons, telkens bestaande uit vier beeldjes, die Wim de Mooij van Wieringen om een typetje van eenvoud heen tekende. Aan deze leuke cartoon werd ik enige tijd geleden herinnerd toen ik constateerde dat in Nederland het “Frans Bauer virus” rondwaarde. Bauer is volgens mij de tegenpool van André Hazes, de volkszanger die zo graag Heineken, ellende, echtscheidingen, narigheid en meer zaken van dat soort in zijn liedjes propt. Ik weet er alles van, want het management van Hazes huurde bij mijn vader zo’n dikke 25 jaar geleden kantoorruimte aan de Willemsparkweg. En dus kan ik melden dat de familie Olthof regelmatig werd verrast met enige luidklinkende verbale uitspraken van Heer Hazes.

Hij had voor deze uitingen helemaal geen versterker nodig want vanuit het souterrain, alwaar het management ten tijde van ‘De vlieger’ en andere eerste hits van Hazes was gevestigd, kwam het geluid zondermeer duidelijk verstaanbaar op de eerste verdieping door. “Godkolere, ik neem die bagger niet op”, hoorden we hem regelmatig beneden schreeuwen tegen een EMI-man. Hazes wilde blues zingen en uiteindelijk mocht hij zo’n cd opnemen. Hij begon zijn carrière met het nummer “Eenzame Kerst” voor Phonogram waar ik destijds werkte. Toen de single uitkwam, bezocht Hazes het kantoor in Buitenveldert in Amsterdam en zong voor het aanwezige personeel. Na afloop zette hij zich aan de blikken Heineken en toen de happening voorbij was had ik, samen met een collega, de twijfelachtige eer om hem in een gereedstaande taxi te proppen. Hoe het verder ging met Hazes is u allen bekend, denk aan de speelfilm die later nog op de televisie werd uitgezonden: een zanger die zichzelf niet onder controle heeft en de ene echtscheiding na de ander meemaakt, maar wel volle zalen en Arena’s trekt.

In de tijd dat de Stichting Media Communicatie tezamen met Peter Rensen (ex hoofdredacteur van onder meer het Holland FM magazine) het blad ‘Showkrant’ uitgaf, voorspelde Rensen al dat ‘deze jongen’ het ging maken. Hij had het toen over een zeer jonge Frans Bauer. De reden? Die man is zo voorspelbaar simpel en ongecompliceerd dat hij geen houding hoeft te ‘faken’. Hij is gewoon zoals hij is. Peter Rensen is helaas al enige jaren dood en ik hoop dat hij ‘boven’ geniet van het succes van Frans Bauer. 

In deze tijd van terreurdreiging, recessie, werkloosheid en andere narigheid is er kennelijk behoefte aan ongecompliceerdheid. Frans Bauer hoeft het niet nakomen van het stabiliteitspact niet uit te leggen aan zijn fans. Nee, de wereld van Frans is lekker ongecompliceerd. Waar zie je dat Frans voor het oog van de camera zelf zijn schilderijtje ophangt, zelf een kopje koffie inschenkt, zelf rommelt in huis. Nergens toch? Of wel?

De programmamakers op Radio 2 willen zijn platen niet draaien en toch stond hij geruime tijd op nummer 1. Dat is de kracht van RTL 4. Als je het maar genoeg uitzendt, loopt half Nederland achter je aan. Chiel Montagne (foto) denkt nu meteen een gat in de markt gevonden te hebben door een publieke omroep op te richten zodat ‘Het volkse Nederlandse repertoire’ vanaf 2005 ook op de publieke netten te horen zal zijn. Ome Chiel moet voor 1 maart vijftigduizend donateurs bij elkaar scharrelen anders blijft het een hersenschim van hem. Chiel is zeker vergeten dat Holland FM, Hollands Glorie en Radio Noordzee (in het begin draaiden ze erg veel Hollands repertoire) het ook niet gered hebben

Als sinds de jaren zeventig wordt er van diverse kanten geblaat dat er meer Nederlands Volksrepertoire gedraaid moet worden en als zo’n station er is, blijkt dat het geen bestaansrecht heeft. Aan Chiel is het feit voorbij gegaan dat we in een recessie zitten en je met de beste wil van de wereld geen vijftigduizend mensen zo gek krijgt om tien euro te storten voor zijn droom. Elk mens mag dromen, maar deze droom komt , vrees ik, ook weer niet uit.

Rob Olthof